Όσοι έχετε διαβάσει για το πώς δημιουργήθηκε αυτό το club έχετε για ένα Fiat Bravo 1400 κυβικών το οποίο οδηγούσε ο Asterixx και ο Ovelixx. Αρκετά από τα πρώτα μέλη το έχουν γνωρίσει αυτό το αυτοκίνητο και έχουν περάσει διάφορα με αυτό. Για όσους δεν πρόλαβαν να δουν αυτό το αυτοκίνητο έγινε μια ανασκαφή στις φωτογραφίες μας οι οποίες σαρώθηκαν (εποχή φιλμ γαρ) και σας το παρουσίαζουμε λοιπόν.
Ας ξεκινήσουμε με την εμφάνιση. Στο αυτοκίνητο είχε τοποθετηθεί μπροστινός προφυλαχτήρας της Abarth καθώς επίσης και μαρσπιέδες της ίδιας εταιρίας (πλαστικά). Στο καπό είχε τοποθετηθεί αεραγωγός τύπου Evo και το σήμα της Fiat από το «μασκάκι» έκανε φτερά και τη θέση του πήρε μια σίτα. Στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου βρισκόταν η εργοστασιακή αεροτομή η οποία ήταν επαρκέστατη και παρέμεινε. Στα φανάρια είχε γίνει προσωπική εργασία από τον Asterixx καθώς ως ανήσυχο νιάτο είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τα spray και είχε βάψει «φιμέ» τα πίσω και τα μπροστά φανάρια. Στο εσωτερικό του αυτοκινήτου είχαν τοποθετηθεί 2 καθίσματα bucket Sparco Torino, πεταλιέρες και foot rest της Sparco , χειροποίητος λεβιές ταχυτήτων και χειροφρένου από μηχανουργείο ρεκτιφιέ Ζενίθ καθώς επίσης και τριάκτινο «αγωνιστικό» τιμόνι της Sparco.
Στον τομέα του ήχου η εργοστασιακή πηγή αντικαταστάθηκε από ένα radio/cd της Pioneer και συγκεκριμένα το DEH-P5100. Το σήμα πήγαινε σε ένα 4 καναλο ενισχυτή της Pioneer ο οποίος με τα 2 του κανάλια οδηγούσε τα τρίδρομα ηχεία της ίδιας εταιρίας που είχαν τοποθετηθεί στις πόρτες του αυτοκινήτου με ισχύ 130Watt και με τα άλλα 2 κανάλια σε γεφύρωση οδηγούσε το 10ιντσο sub woofer της Pioneer το οποίο βρισκόταν μέσα σε μια bandpass καμπίνα. Στην εταζέρα του αυτοκινήτου είχαν βρει θέση 2 οβάλ τρίδρομα ηχεία της Pioneer με ισχύ 300Watt τα οποίο οδηγούσε απ’ ευθείας η πηγή. Ένα low budget ηχοσυστημα με ικανοποιητικές επιδόσεις για την εποχή του.
Μηχανικά δεν έχουμε πολλά πράγματα… Ο 1400αρης 12βάλβιδος κινητήρας δεν σήκωνε και πολλά – πολλά , στόχος του Ovelixx και του Asterixx ήταν ο 2λιτρος 20βάλβιδος τούρμπο από το Fiat Coupe αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε να τοποθετηθεί ποτέ. Έτσι αρχικά το φιλτροκούτι εξαφανίστηκε από το μηχανοστάσιο και τη θέση του πήρε μια φιλτροχοάνη της K&N. Στο τομέα της εξαγωγής του κινητήρα είχαν δοκιμαστεί πάρα πολλοί συνδιασμοί ( μια περίοδο το αυτοκίνητο κυκλοφορούσε «μονοσώληνο» ) και τελικά κατέληξε να φοράει ένα μεταλικό καταλύτη της Remus κι ένα ελεύθερο τελικό από τη Festus Exhausts.
Εκεί που είχε δοθεί ιδιαίτερη προσοχή ήταν το στήσιμο του αυτοκινήτου. Οι εργοστασιακές «μπουκάλες» είχαν αντικατασταθεί με Bilstein Sprint και τη θέση των ελατηρίων πήραν αντίστοιχα χαμηλώματος 5 πόντων της Jamex. Το αυτοκίνητο «πατούσε» πάνω στις 15αρες ζάντες της OZ-Racing και στα Michelin Pilot Sport διαστάσεως 195/50. Ο πίσω άξονας του αυτοκινήτου αλλάχθηκε και τη θέση του πήρε ένας άξονας από τον μεγάλο δίλιτρο αδελφό του με δισκόφρενα. Τα σωληνάκια φρένων ακολούθησαν τον πίσω άξονα του αυτοκινήτου και τη θέση τους πήραν σωληνάκια υψηλής πιέσως της Sparco. Οι μπροστινές δισκόπλακες αφού ένα βράδυ πύρωσαν απέδειξαν ότι δεν αρκούσαν για το αυτοκίνητο και τοποθετήθηκαν Sparco χαραχτές σε συνδιασμό με ημίσκληρα τακάκια.
Τι μας άρεσε:
Με τέτοιο setup μπορούσε να πηγαίνει «τάπα» σε στριφτερούς δρόμους χωρίς να ανησυχεί ιδιαίτερα οδηγό και συνεπιβάτες.
